Categorieën
Willem Ginjaar
Wout van den Berg
Laurence Haack
Corine den BaarsIk wil geen burger zijn
Een burger is, volgens de geschiedenis, iemand die binnen de stadsmuren (burg) woont, die geen boer is, maar een handwerksman of een handelaar in het stedelijk gebied waar stadsrechten zijn, waar mensen wonen die zelfs “van den Burg” heten. Een stedelijk gebied met burgers die, volgens de hogere kringen, tot het plebs behoren omdat zij de goede smaak ontberen, bekrompen zijn, dus kleine denkers zijn, vulgair, onbeschaafd en ongepast zijn, zich met hun gedrag als kleinburgerlijke lieden gedragen, derhalve iedere vorm van hedonisme hen vreemd is, niet filosofisch zijn ingesteld, noch aan zelfontplooiing doen en zich alleen maar overgeven aan de sleur van alledag, zich weliswaar correct voordoen, vooral de moeilijke beslissingen uit de weg gaan, en zich willen laten leiden door een meester, ofwel eerste burger.
Tot zover de geschiedenis ontleend aan Wikipedia.
Is er nou in al die eeuwen veel veranderd? Oké, we worden bestuurd door vertegenwoordigers die door de “burgers” zijn gekozen om het land en de stad (gemeente) te besturen. Democratie noemen we dat, ofwel, we laten ons leiden door de wil van het volk (de burgers dus). De gekozen vertegenwoordigers van het “volk” (dat is een massa burgers) maken wetten (regels en afspraken) waar wij (burgers) ons aan moeten houden, anders krijgen we straf(!).
Maar ja, die vertegenwoordigers van het volk hebben niet alle tijd om met ingewikkelde goede wetgeving bezig te zijn, dus zijn er lokaal wethouders aangesteld die namens hen er op toe zien dat de mensen die de wetten opstellen (ambtenaren noemen we hen) dat allemaal doen zoals het volk dat wil. Mooi is dat, nietwaar?
Als je als onbevangen burger het politieke spel probeert te volgen dan vraag je je soms wel af of de volksvertegenwoordigers wel duidelijke opdrachten hebben gegeven aan de wethouders, en je vraagt je ook af of de wethouders wel duidelijke opdrachten hebben gegeven aan de ambtenaren zodat zij hun werk goed kunnen doen. Of is het zo dat de ambtenaren die de wetten maken niet weten, of misschien nog wel erger, niet willen weten wat de burger wil en dat ze dus hun eigen idee of opvatting maar in wetten vastleggen en via wethouders aanbieden aan de volksvertegenwoordigers? Of gaan ze in contact met de burger soms op de plek zitten waar de wethouder hoort te zitten of de volksvertegenwoordiger? Mag dat allemaal, ofwel, wie bestuurt er nou echt!
De volksvertegenwoordigers zijn vervolgens hopeloos - soms lijkt het zelfs vruchteloos - op zoek naar dè wil van dè burger, want er zijn zoveel verschillende burgers met ieder een eigen wil, raken in verwarring, worden opportunistisch, volgen de burger die het hardst roept, kruipen in zijn schulp en stellen beslissingen uit, veranderen beslissingen die ze zelf eerder namen, en verwijderen zich steeds verder van de burger totdat het verkiezingstijd wordt om dan met simpele “one-liners” al twitterend om de gunst van de burger te krijgen, of erger nog ze richten partijen op met als titel “Burgerbelangen” om vervolgens te doen wat iedereen al deed.
Eigenlijk ben ik best wel een beetje een hedonistisch type, ik houd van diverse kunstvormen, van filosofie, werk aan mezelf, vind mezelf niet kleinburgerlijk, noch onbeschaafd....ik ben misschien wel geen burger? Maar ja, dan verhef je jezelf, volgens de geschiedenis, boven de (gewone) burger. En dat gaat me - als lid van een volkspartij weer te ver....maar als inwoner van de stad wil ik toch echt geen burger zijn.